Een gedeelte van het Drenthepad.  (streekpad 6)

Inleiding:

In het voorjaar van 2002 hebben René, David en Jan (ze noemen zich ook wel W.A.U.) een gedeelte van het Drenthepad gewandeld. In 2007 wandelden ze verder en in 2009 en in 2012 vervolgden ze, deze keer samen met Sven (die inmiddels ook W.A.U.-lid was geworden) weer verder.
Het zal vast nog een paar jaar duren, maar ooit zullen ze het pad af gaan lopen. Hieronder het verslag van de stukken Emmen-Westerbork, Westerbork-Uffelte en Uffelte-Appelscha.

Na een dag werken, avondeten en Hanneke gedag zeggen neem ik de metro naar Rotterdam Centraal, waar Dave al is en René ook al snel arriveert. W.A.U. is compleet! We nemen de trein van iets over acht richting Utrecht en die gaat met een kleine vertraging weg. Toen nog wel... We kletsen elkaar weer flink bij, maar komen maar niet in Woerden. Er zijn weer eens problemen bij de NS. Maakt niet uit: we halen de kaarten en een paar flesjes tripel uit onze rugzak en beginnen weer met onze hartenjaagcompetitie: ook het Drenthepad zal vroeg of laat op de wisselbeker verschijnen. Onze vertraging loopt flink op. Eerst moeten we overstappen, dan weer niet, dan weer wel en dan weet niemand het. Kortom: chaos troef. Tenslotte arriveren we dan toch in Zwolle, waar we drie kwartier op de laatste trein naar Emmen wachten.
In Emmen lopen we richting camping, met in ons kielzog een Japanner, die ons achterna loopt, terwijl hij weet dat wij niet naar Ter Apel (waar hij wel heen moet) gaan. Net zo goed overigens als wij op een gegeven moment twee mensen achterna lopen, waarvan we aannemen dat ze ook naar de camping gaan. Zowel de Japanner als wij gokken fout. 
Na even vragen vinden we de camping en komen de Japanner nog tegen, zittend op een bankje. Tegen twee uur staat de tent en na een klein slokje apfelcorn duiken we de tent in.

Om half tien staan we op en ontbijten buiten in het zonnetje met, door Dave vers gehaalde, croissantjes en gekookte eieren. De tent wordt afgebroken, de vaste campinggasten uitgelegd waarom we gisteren zo laat arriveerden, de rugzak opgehesen en dan lopen we Emmen in; op zoek naar de geel/rode markering. En die vinden we redelijk snel. Via onverharde wegen en geasfalteerde fietspaden lopen we, af en toe door bossen, richting Sleen. Daar drinken we koffie met appelgebak in hetzelfde café als we een aantal jaren tijdens het Pieterpad gedaan hebben.
We vervolgen de route en op de één of andere manier ''pakt'' het pad ons niet echt. Het is niet lelijk of zo, maar het lijkt toch niet helemaal te voldoen aan ons beeld van Drenthe. In plaats van bossen en heide zien we vooral akkerbouw met hier en daar wat bossages. Ook lopen we veel meer asfalt dan verwacht. Wel zijn de dorpjes waar we doorheen komen vaak heel erg mooi, met typisch Drentse boerderijen.
In Oosterhesselen drinken we weer wat en bezoeken de supermarkt en daarna gaat de regenjas aan. Het is wat druilerig weer geworden, wat het uitzicht ook niet echt mooier maakt.
Ook in Gees houden we een horecastop en eten een sateetje. Met recht een sateetje: klein, duur en redelijk van smaak. Niet doen dus. En dat er dan ook een bruiloft aan de gang is, waar we overigens voor gewaarschuwd waren, maakt de pauze ook niet veel beter.
Na Gees volgt een mooi stuk wandelen, met o.a. bloemrijke slootkanten en een groot heideveld. Aan het einde daarvan zetten we de tent op. We zetten een kopje oploskoffie en gaan daarna verder met borrel en chips. Het wordt weer een latertje en pas over twaalven gaan we slapen.

Om iets over acht staan we op en zo'n drie kwartier later zijn we weer op pad. Een grijze lucht, maar (vrijwel) geen regen zullen ons de rest van de dag vergezellen. Gelukkig is de route vandaag een stuk mooier dan het eerste gedeelte van de vorige dag.
In Nieuwe Balinge halen we water en krijgen we koffie met cake bij twee oudere mensen thuis. Altijd weer een speciaal moment: in al die jaren dat we wandelen is het ons in Nederland misschien pas vijf keer overkomen dat je bij mensen binnen wordt genodigd om te komen koffie drinken.
Vrij snel na het dorpje lopen we over grote heidevelden. Dave heeft inmiddels ontzettend last van z'n benen: hij heeft de afgelopen maanden ontzettend veel gefietst en dan gebruik je andere spieren: we vrezen dan ook de geplande vier wandeldagen niet vol te gaan maken.
Met af en toe een kleine stop bereiken we net na de middag Westerbork. In de snackbar besluiten we te stoppen: Dave heeft te veel last van z'n benen en wandelen moet vooral leuk zijn.
Na nog wat tijd met koffie drinken en hartenjagen te hebben doorgebracht nemen we de bus naar Assen. De intercity naar Rotterdam komt vrijwel direct aangereden en zonder vertraging zijn we om een uur of zeven weer in de grote stad, zodat ik thuis om half acht aan de espresso zit en Hanneke, die bij haar ouders op bezoek is, bel dat ik al thuis ben.

Eindelijk, na meer dan vijf jaar (een periode waarin je het Pieterpad kan lopen) lukt het ons een vervolg te geven aan het Drenthepad. Deze keer geen zieken of fietsongeluk. Zelfs de weersvoorspellingen houden ons niet tegen, hoewel gisteren voor de eerste keer in de geschiedenis de Maeslandtkeering dicht is gegaan. Overigens hebben we de eerste dag, tegen de voorspellingen in, amper regen en niet al te veel wind, dus het lijkt allemaal wel mee te vallen.
Vanwege de eerste trein en bus vertrekken we alledrie rond kwart voor negen en in Utrecht is WAU weer compleet. Eerst bijpraten, dan kaarten.
In Westerbork koffie mét en dan echt de rugzakken op. Al snel lopen we onverhard. Akkers, gras en soms heide of bos. In Orvelte nog een horeca. De bal gehakt smaakt prima. Orvelte is erg toeristisch, maar nu is het niet al te druk. De brink van het dorp zou het omlopen waard zijn.
De rest van de dag komen we geen huizen meer tegen, dus onze veldflessen gaan vol mee. Heide, bossen en vennetjes. Jammer dat de paden vaak zo recht zijn. We praten nog wat over ambities en dromen najagen. Onze ambitie is gelukkig te zijn en de meeste dromen zijn bedrog. Zijn wij te bang om ongelukkig te worden of hebben we echt geen dromen om na te jagen? Ik weet het niet en kom er ook later niet uit.

Vennetje

Bij een bankje is er net genoeg plek om de tent op te zetten. Natuurlijk eten we rode spaghetteria. Nog wat oploskoffie en na een klein slokje whisky duiken we de tent in. We hebben al heel lang zin om de warme slaapzak in te gaan.

Veel en lang geslapen, ondanks de vele regen en wind. Overdag valt het gelukkig mee met het slechte weer, hoewel we een paar flinke regen- en hagelbuien op ons kop krijgen. Tussen de buien door prachtige luchten en licht om foto's te maken.
Eerst kamp Westerbork. Ik blijf het monument met de spoorbaan indrukwekkend vinden.
De sterrenwacht ziet er uit als iets van een andere planeet.

René en Dave op één van de vele heidevelden.

Tot onze verbazing en geluk is de horeca op het bungalowpark net open. Lekkere koffie en zeer matige appeltaart, maar we klagen niet. De rest van de dag veel heidevelden met vennen, bossen en soms wat akkerbouw. Opnieuw valt op hoeveel lange rechte wegen en hekken Drenthe heeft. Asfaltfietspaden in overvloed. We zien nog enkele andere Drenthepadwandelaars, maar over het algemeen lijken we de enige mensen op deze wereld te zijn vandaag. Nederland is vol is hier beslist niet van toepassing.

Buien en regenbogen.

Lunchen met brood en gevulde speculaas en weer verder. Het mooiste stuk van de route. Kronkelende paden over heidevelden, knallende zonnestralen en geen hekwerken, maar vennetjes.
Ook nu weer water halen om half drie en dan nog twee uur lopen tot we een plekje hebben. Bij een picknicktafel waar de paddestoelen op groeien en vlakbij een drukke weg. Al snel zitten we aan de oploskoffie, en dan lijkt het weer te gaan regenen. Na de, opnieuw, rode spaghetteria duiken we de tent maar in. Weinig whisky, dus vroeg slapen. Ook lekker hoor.

Zelfs in november kun je soms nog genieten van de herfstkleuren.

Elf uur later, bij het eerste ochtendgloren, staan we op. Brood is op rantsoen; gelukkig heeft Dave nog wat marsen en nutsen meegenomen. Ook vandaag hebben we niet te klagen over het weer. Na een nacht met veel regen hebben we overdag slechts een enkel buitje. Wel is het guur en koud. Lang leve de goretex-jas en de handschoenen.

Mooi licht om te fotograferen vandaag.

Als één van de weinige wandelaars lopen we door het bos. De hoop op open horeca geven we op. Ons (D)rentenieren is zo wel heel erg makkelijk. Na de bossen lopen we, denk ik, over het grootste heideveld van Nederland. Kilometers over de Dwingeloosche Heide. In september zal het pijn doen aan je ogen al dat paars. Nu heeft het iets mistroostigs. Schapen, koeien en wolken zorgen voor de afleiding.
Slingeren door het bos. De zandpaden zijn modderig, maar gelukkig geen fietsers op het fietspad zodat we daar maar gaan lopen. In de polder hebben we de wind pal tegen. Een plekje voor een pauze is er niet echt.

Niet alleen bos en heide, maar ook veel rechte stukken door de polder.

Vlak voor Uffelte missen we een geelrode markering en lopen een extra stukje over het landgoed de Rheebruggen. Mooi genoeg om de route hier aan te passen aan de door ons gelopen route. Eikenlanen met oude gebakken klinkers en gerestaureerde boerderijen.
Bij Uffelte besluiten we te stoppen. Het is pas twaalf uur, maar Dave heeft last van zijn scheenbeen. Nog even bussen, snacken op Meppel en dan met de trein naar huis. Al voor vier uur zit ik thuis schoon gedoucht op de bank. Hopelijk dat we op de volgende sessie geen vijf jaar hoeven wachten!

Het onmogelijke lijkt én gaat gebeuren: na vijf jaar loopt WAU weer een stuk van het Drenthepad. Door allerlei omstandigheden werden voorgaande sessies steeds geannuleerd, maar dit weekend lukt het dan toch. René, David, Sven en Jan zijn er.
Na een dag werken of school neemt een ieder de trein en op Zwolle zijn we compleet. Het eerste biertje is dan al op. Op Meppel de bus naar Uffelte. We stappen een halte te vroeg uit, lopen een stuk langs een kanaal en dan een klein stukje terug het Drenthepad om daar de tent op te zetten.
Het wordt half twee voor we allemaal liggen. Daarvoor borrelnootjes, drank en (vooral) gesprekken. Van loodzwaar tot vederlicht, zoals dat alleen met goede vrienden kan. Jammer dat mensen lachten om die lege fles ;-)

Een steenkoude nacht en om acht uur staan we op. De zon komt al snel boven de horizon en qua weer wordt het zo'n dag waar je alleen maar van kunt dromen in deze periode van het jaar. Windstil en strakblauwe lucht.

Groepsfoto WAU met van links naar rechts: Sven, René, David en Jan.

Juichend zetten we onze voet op de eerste nieuwe meters van het Drenthepad. Het nieuwe boekje is een kleurendruk en de route loopt inmiddels andersom. De route is gemiddeld veel mooier dan we tot nu toe hebben ervaren. Wat bos en daarna hei en vennen. We komen geen mens tegen, maar het Nivonhuis is open en bij een kopje automatenkoffie eten we de cake van René.

Echt Drenthe

Het blijft vooral heide en bossen tot een paar kilometer voor Diever. Daar vooral kilometerslange weilanden en rechte paden. Minder mooi. Het dorpje zelf is wel leuk en na zo'n 15 kilometer zonder pauze dan eindelijk horeca. Een lange pauze in een café, met een vriendelijke ober, maar zeer matige saté. De rest smaakt wel lekker.

Veel mooier dan dit zal het niet worden.

Nog een uurtje daglicht. Langs een hunebed het bos weer in. Vlak voor ons een drietal reeën. Een vlak stukje met een bankje is iets minder snel gevonden, maar lukt toch. Snel de tent opzetten.
Het wordt bewolkt en daardoor minder koud. Honger hebben we niet, dus houden we het bij borrelhapjes en wat te drinken.
Het kampvuur aankrijgen kost zelfs onze kroonverkenner veel moeite. Was het de assistentie van Jan of toch de briljante opmerking van René dat er hout op het vuur moet wat de doorslag gaf dat het tenslotte toch een mooi fikkie wordt?
Heel laat maken we het niet vandaag.

De bewolking is in eerste instantie opgetrokken en het ijs zit op de tent en in de veldflessen. Water wat in de pan wordt gegooid bevriest direct. Ook waait het iets, waardoor het vrij guur is. 

De zon verdwijnt weer snel achter de sluierbewolking.

De zon verdwijnt vrijwel direct achter de sluierbewolking en blijft daar verder de hele dag.
Het is vandaag wat drukker op het pad. Veel fietsers, wandelaars en ruiters. Geen wonder: de omgeving is prachtig. Heidevelden, bossen en zandverstuiving. Het pad kronkelt misschien meer dan strikt noodzakelijk is, maar daar kun je alleen maar blij mee zijn.

Op een zandpad in het bos.

Tot Appelscha geen horeca, dus dan toch maar zelf onderweg oploskoffie zetten. Dan nog een paar kilometer bos en dan bereiken we Appelscha net na de middag. Hier stoppen we. De volgende bushalte is nog tien kilometer verder en omdat het nog zo'n drie uur reizen naar huis is vinden we het mooi geweest.
Met de bus naar Assen, daar wat eten en met de trein naar huis. Onderweg wordt alweer voorzichtig gesproken over een volgende sessie in het najaar. Zouden we deze keer dan écht geen vijf jaar hoeven te wachten?

Wordt ongetwijfeld ooit nog vervolgd....

Terug naar hikes in Nederland.

Terug naar (wandel) vakanties.